W dawnych przekazach medycznych i ludowych cukrzyca była opisywana jako przewlekłe schorzenie charakteryzujące się nadmiernym pragnieniem, częstym oddawaniem moczu oraz stopniowym wyniszczeniem organizmu. Brak wiedzy o hormonach i metabolizmie glukozy sprawiał, że leczenie cukrzycy opierało się wyłącznie na obserwacji objawów oraz doświadczeniach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
Źródła historyczne wskazują, że podejścia określane jako „leczenie” miały charakter objawowy. Opisywano różne praktyki żywieniowe, okresowe ograniczanie spożycia określonych pokarmów oraz stosowanie roślin znanych lokalnie. Działania te wynikały z prób łagodzenia zauważalnych objawów, a nie z rozumienia mechanizmów choroby.
W starożytnych i średniowiecznych tekstach medycznych cukrzyca bywała klasyfikowana jako zaburzenie równowagi płynów ustrojowych. Leczenie było podporządkowane ówczesnym teoriom medycznym, takim jak teoria humoralna, która dominowała w Europie przez wiele stuleci. W praktyce oznaczało to brak jednolitego podejścia i duże zróżnicowanie metod.
W przekazach domowych i kronikach często podkreślano, że choroba miała przebieg postępujący i trudny do zatrzymania. Wysoka śmiertelność wśród osób z objawami cukrzycy świadczyła o ograniczonej skuteczności stosowanych praktyk. Dopiero odkrycie insuliny w XX wieku całkowicie zmieniło możliwości leczenia tej choroby.
Analiza dawnych opisów leczenia cukrzycy ma dziś wartość historyczną i edukacyjną. Pokazuje, jak ograniczona wiedza medyczna wpływała na interpretację choroby oraz jakie znaczenie miały obserwacje kliniczne przed rozwojem nowoczesnej diabetologii. Opisy te nie stanowią podstawy współczesnego postępowania medycznego.